Van bestuurskamer naar startup: waarom ik stopte met managen en ging bouwen

In het kort: Waarom verruilde een doorgewinterde bestuurder in het sociaal domein zijn directiestoel voor een startup in een schuurtje? Dit is mijn verhaal — van frustratie over vastlopende systemen naar het bouwen van PootGelukkig.

Het besef

Ik leidde een grote welzijnsorganisatie. Goed doel, mooie missie, maar de systemen waren hopeloos verouderd. We gebruikten software uit 2005, intakes gebeurden op papier, en de matching tussen hulpvraag en aanbod was een handmatige puzzel van jewelste.

Toen ik met mijn 13-jarige dochter Maya het concept voor PootGelukkig bedacht tijdens een zondagmiddag wandeling, was ik nog niet van plan er mijn baan voor op te zeggen. Maar het idee liet me niet los.

Het moment suprême

Na 25 jaar in het sociaal domein — beleid, bestuur, directie — wist ik precies wat er mis was met de manier waarop we maatschappelijke problemen oplosten. We vergaderden over systemen in plaats van ze te bouwen. We schreven nota's in plaats van code.

De beslissing viel toen ik besefte: als ik het niet doe, doet niemand het.

PootGelukkig is geboren

Ik ruilde mijn directiekamer in voor een bureau in de hoek van de woonkamer. Geen investeerders, geen uitgewerkt businessplan, alleen een prototype, een stel asielen die wilden meedoen, en een missie: het adoptieproces naar de 21ste eeuw brengen.

Wat ik heb geleerd

• Bouwen is moeilijker dan vergaderen, maar bevredigender
• Een startup runnen is niet glamoureus — het is support tickets beantwoorden om 23:00 uur
• De asielsector zit vol met mensen die keihard werken voor te weinig geld. Die verdienen beter gereedschap

Lees meer over PootGelukkig

Verder lezen

• Hoe AI-matching werkt
• Toekomst adopties
• Casestudy asiel